Dag allemaal!
De zomer is alweer bijna voorbij en dat betekent dat de contactavonden van de Obesitas Groep Noord weer gaan beginnen. En ondermeer vanwege die vakanties, nodig ik je iets eerder dan je gewend bent uit om de eerstvolgende contactavond bij te wonen: dinsdagavond 2 september a.s. vanaf 20 uur in zaal 2 van het Wilhelmina Ziekenhuis in Assen. Maar…
Voor het eerst in de geschiedenis van de Obesitas Groep Noord zal ik er dit keer zelf niet bij aanwezig zijn. Jammer genoeg. Want… als alles goed gaat word ik op vrijdag 22 augustus aanstaande geopereerd in het AZ St. Jan in Brugge (Belgie). Ik krijg dan een zogeheten Roux-en-Y Gastric Bypass. Vergeet die naam maar weer, de meeste mensen noemen het gewoon een GBP. Het is een behoorlijk zware en ingewikkelde maagverkleiningsoperatie en ik kijk er dan ook niet bepaald naar uit, maar ben wel heel blij dat het eindelijk zover is. Het heeft door allerlei wachtlijsten en verzekeringsellende ruim 9 maanden geduurd voor ik een operatiedatum wist (toepasselijk, want in dit geval wordt er hopelijk ook een nieuw leven geboren, maar dan dat van mij). De weg naar de beslissing toe duurde nog veel langer; ik heb er jaren over getwijfeld of ik dit wel of nee, toch maar liever niet, zou moeten doen: Ik heb namelijk altijd gedacht dat ik dit varkentje zelf wel even zou wassen. Maar toen ik erachter kwam dat ik daar kennelijk de kracht niet voor heb, heb ik eerst heel veel gelezen over dit onderwerp, ben naar een congres geweest en heb daar met mensen gesproken die al een operatie hadden ondergaan (o.a. Hanneke Groenteman) en die riepen allemaal: "Het enige waar ik spijt van heb, is dat ik het niet 10 jaar eerder heb gedaan!".
De GBP
Van dichtbij heb ik inmiddels gezien dat het werkt, want Linda(ook vaste OGN-gast) heeft op 15 mei jl. een zogeheten ‘sleeve-operatie’ gehad. Daarbij is haar maag letterlijk verkleind, door er een deel af te halen. Zij is sinds die tijd al heel veel afgevallen, zo’n 25 kilo. En ze heeft er gelukkig geen spijt van!
Maar ik krijg een GBP dus. En wat is dat dan? Een GBP is ook een soort maagverkleining, maar dan iets ingewikkelder. Heel simpel gezegd: Mijn maag wordt in tweeën gesplitst en mijn darmen worden omgeleid, met als resultaat dat ik nog maar weinig kan eten en mijn lichaam bovendien niet alle voedingsstoffen meer opneemt. Zie deze site http://www.chirurgen-zeeuwsvlaanderen.nl/ontwikkeling/GastricBypass.html voor alle ‘technische’ informatie.
Ik wil absoluut niet zeggen dat jullie het ook moeten doen. Ik respecteer ieders mening over dit onderwerp en heb zelf ook heel lang absoluut niets van deze operatie willen weten. Iedereen moet vooral zijn eigen plan kunnen trekken, dat doen waar hij/zij zich goed bij voelt. Toch wil ik graag uitleggen waarom ik voor deze operatie heb gekozen en daar heb ik even een aanloop voor nodig:
Waarom?
Net als velen van jullie ben ik zo’n beetje mijn leven lang al in gevecht met mijn gewicht. Ik kan me nog heel goed herinneren dat toen ik een kleine meid was, er al ‘lollige’ opmerkingen werden gemaakt over mijn ‘rondingen’ en die hebben er behoorlijk ingehakt. Van de weeromstuit heb ik me de rest van mijn leven een olifant gevoeld (ook al zag ik er in het begin nog best acceptabel uit) en had het idee dat ik al aankwam wanneer ik in de etalage van de bakker keek. Ik heb om de haverklap allerlei diëten gevolgd. Van het brooddieet, het worteldieet tot 4 maanden lang Modifast, enzovoort. Ik heb tussendoor zoveel mogelijk proberen te sporten en bewegen, zo goed en zo kwaad als dat ging. Ik heb wel 5 diëtistes versleten, heb oeverloos gekletst met lotgenoten in drie verschillende praatgroepen (wel gezellig en soms confronterend) en meerdere psychologen hebben me proberen te doorgronden (is ook niet makkelijk, geef ik direct toe). Mensen uit mijn omgeving hebben emmers advies over me heen gekieperd; iedereen wist wel dé remedie voor mijn overgewicht. Anderen zeiden liever: "Je ziet er toch altijd leuk uit!? En je komt helemaal niet over alsof je er mee zit. Joh, gewoon niet meer aan eten denken, dan val je vanzelf af!". Toch zetten al deze professionele of goedbedoelde adviezen geen zoden aan de dijk. Wel weet ik nu feilloos het verschil tussen hoofd- en buikhonger en theoretisch weet ik inmiddels evenveel als de gemiddelde diëtiste over stofwisseling, BMI, calorieën, de schijf-van-5, aankomen en afvallen. Ik kan zo een praktijk beginnen, een tv-programma maken of er een boek over schrijven met lekkere recepten, zodat heel Nederland straks aan het ‘Regina Lankreijeren’ is. Maar nee, in plaats daarvan heb ik -zoals jullie weten- ruim 2 jaar geleden de Obesitas Groep Noord opgericht. Iets waar ik veel aan heb, waar ik mijn energie in kwijt kan, waar ik jullie als lotgenoten en ook regelmatig specialisten spreek. Heel fijn, maar al met al val ik ook daar niet van af.
Loser?
Want ondanks al mijn verwoede pogingen, lukt het me niet om op eigen kracht of zelfs met de nodige hulp mijn gewicht onder controle te krijgen. En da’s best gek, want normaal lukt me bijna alles. Als ik iets wil, ben ik een enorme doorzetter, maar blijvende gewichtsreductie is altijd een ‘mission impossible’ gebleven. Het enige resultaat van de diëten was steeds dat ik inderdaad afviel, maar de gewichtsreductie kwam vaak al snel weer met piepende remmen tot stilstand, doordat mijn stofwisseling inmiddels helemaal naar de maan is. Nadien kwamen de kilo’s er weer bij met een flinke extra bonus voor de moeite. Hopeloos werd ik ervan. Letterlijk. Ik voelde me een loser en wist niet wat ik nog zou moeten proberen om die spiraal te doorbreken. Het liefst was ik gewoon gestopt met eten (net als 12 jaar geleden met roken), maar dat is helaas geen optie.
Totdat ik erachter kwam dat de GBP in die zin een heel goed alternatief is, want daarmee word je gedwongen om minder te eten. Véél minder! De rest van mijn leven kan ik -als ik mijn best doe- maximaal zo’n 1000 kilocalorieën per dag binnenkrijgen. Dat is voor mij de enige manier om blijvend af te vallen en iets dat ik zonder operatie never-nooit-niet vol zou kunnen houden. Het zal een worsteling blijven en een slanke den zal ik ook daarmee niet worden, dat hoeft niet, maar ik krijg hopelijk wel weer mijn energie terug, heb minder pijn en loop minder risico’s op levensgevaarlijke complicaties.
Gebroken been
Ik heb al veel chirurgen over dit onderwerp gesproken en stuk voor stuk zeggen ze: "De meeste mensen met zogeheten Morbide Obesitas (nare naam, maar zo heet deze officieel erkende ziekte nu eenmaal) kunnen door een verstoorde stofwisseling niet meer op eigen houtje blijvend afvallen.". Ik had dus tot mijn dood kunnen blijven proberen om een ‘normaal’ mens te worden, maar het was me waarschijnlijk nooit gelukt. En die dood, dat is iets waar ik nog helemaal niet op zit te wachten. Sterker nog: Mijn hoofd loopt om van wat ik allemaal nog wil doen in mijn leven! Toch loop ik nu al behoorlijke risico’s. Ik heb diabetes (weliswaar beginstadium, maar toch), mijn bloeddruk is te hoog, mijn gewrichten doen 24 uur per dag pijn, ik slaap slecht, ben altijd moe en bovendien doet het ook van binnen pijn dat ik er uitzie zoals ik er uitzie… Tel uit je winst! Met de extra risico’s die bij Morbide Obesitas horen houd ik het zo ook niet lang meer vol. Bovendien haal ik nu bij lange na niet uit het leven wat er in zit, dus er moet iets gebeuren. Wat mij over de streep heeft getrokken, was wat een van de chirurgen tegen mij zei: "Als je een gecompliceerde beenbreuk hebt, loop je er ook niet mee door. Dan vindt iedereen het normaal dat je geopereerd wordt. In jouw geval is de ziekte zelf niet zichtbaar, alleen de gevolgen daarvan en vinden mensen dat je het zelf maar moet oplossen. Dat is volledig onterecht.".
D-Day
Inmiddels ben ik er trots op te kunnen zeggen dat ik het besluit genomen heb: Op vrijdag 22 augustus is het D-Day voor mij. Ik word dan in het Belgische Brugge geopereerd door de beste chirurg van Europa op dit gebied: Dr. Dillemans. Letterlijk uit heel Europa komen mensen bij deze chirurg om een GBP of andere maagverkleining te ondergaan, omdat hij de Europese GBP naar verluid zo’n beetje heeft uitgevonden. Het kan dus maar zo zijn dat er een Brit of Italiaan naast me ligt. Of een Vlaams Madammeke. Hopelijk mag ik maandag 25 augustus naar huis en daarna ben ik vermoedelijk zo’n week of 6 uit de roulatie (afhankelijk van hoe de operatie is gegaan).
Ik hoop dat jullie met dit verhaal begrijpen waarom ik persoonlijk tot deze stap ben gekomen. Mijn man staat gelukkig ook volledig achter me en ook mijn zoontje (9) begrijpt het op zijn manier helemaal. Uiteraard mag je me alles vragen wat je wilt over dit onderwerp. Ik zal het je graag proberen uit te leggen. Maar wacht daar dan mee tot de volgende contactavond. Want zoals je wellicht begrijpt heb ik het de komende dagen heel druk met alle laatste loodjes qua werk/ons huis staat ook nog te koop/mijn zoontje gaat sinds deze week naar een nieuwe school/enz. en ik heb daardoor helaas geen tijd om mails te beantwoorden. Ik vind dat zelf ook jammer, maar het is even niet anders. Alvast bedankt voor je begrip en steun!
Zo, nu heb ik wel voldoende tijd van jullie gevraagd. Ben ook altijd zo lang van stof!
Nog één ding: Wil je me tijdens de ziekenhuisopname een (digitaal) kaartje sturen? Dat zou ik leuk vinden en het ziekenhuis in België heeft dat heel gemakkelijk voor je gemaakt! Klik op de volgende link http://www.azbrugge.be/pub/Custom/Wenskaarten/az_Wenskaarten.aspx?id=74 en je hebt de mogelijkheid om een kaart uit te zoeken en te versturen. Dat kan al een paar dagen voor de opname. Duim je voor me dat alles goed gaat!? Brrr…dankt!
Contactavond
Voor de volledigheid heb ik onderstaand de data van de contactavonden van dit jaar voor je op een rijtje gezet. Let op de verschillende zaalnummers! Zet deze alvast in je agenda, zodat je je niet vergissen kunt:
Dinsdag 2 september a.s. dus, in zaal 2.
Op de 1ste dinsdag van oktober, 7 oktober, zijn helaas alle zalen al bezet! We kunnen wel een week eerder, op di. 30 september terecht, in vergaderruimte 4. Dan is de contactavond dus eenmalig op de laatste dinsdag van de vorige maand.
Op di. 4 november zien we elkaar in vergaderruimte 4
Op di. 2 december zijn we welkom in zaal 2
Maar eerst de contactavond van dinsdag 2 september a.s.. Geef je nu op door deze mail te beantwoorden en door te geven of en met wie je komt! Wil je iemand anders uitnodigen, dat kan ook: Stuur dan deze mail of bijgaande flyer door… Dan nog de gebruikelijke weetjes op een rij: Dinsdag 2 september ben je van harte welkom vanaf 20.00 uur in zaal 2 van het Wilhelmina Ziekenhuis in Assen. Neem gerust iemand mee als je wilt, maar laat dat wel even weten. De toegangsprijs is 3,= en dat is incl. koffie, thee of water.
Oh ja, Truus neemt de honneurs voor mij waar op 2 september en ook Linda heeft al toegezegd dan aanwezig te zijn. Zij weten dan inmiddels wel hoe het met mij gaat. Wat niet wil zeggen dat er de hele avond over dit onderwerp gepraat hoeft te worden: Kaart aan wat je wilt!
Ik wens jullie heel veel plezier tijdens de komende contactavond. Ik zal aan jullie denken. Tot later!
Groetjes,
Regina